Τον τελευταίο μήνα περνάω τις μέρες μου στον τόπο καταγωγής μου, μαζί με την οικογένεια μου, όμως αυτό το μήνα, δεν ήταν λίγες οι φορές που θέλησα να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο με αυτά που ακούω και βλέπω. Από τη μία, τα περί βασκανίας (το γνωστό μάτι...)... η οποία σημειωτέον λειτουργεί και με χρόνο-καθυστέρηση (όπως τα χρηματοκιβώτια των τραπεζών), αλλά και εξ' αποστάσεως..., από την άλλη το "γεγονός", "ότι τα κόκκινα οχήματα τα πιάνουν τα μάγια ευκολότερα" . Επιπλέον μια μεγάλη έλλειψη κριτικής σκέψης πάνω σε πολλά ζητήματα μια μεγάλη δόση δεισιδαιμονίας (που θα έκανε κάθε λογικό άνθρωπο να φρικάρει). Και επιπλέον ένας ρατσισμός που υποβόσκει, ένας ρατσισμός που δεν έχει καμία βάσιμη και λ0γική αιτία, καθώς και αρκετή προκατάληψη, όσον αφορά ομάδες ανθρώπων άλλων χωρών. Και δεν είναι μόνο αυτό, είναι και η θρησκοληψία που υπάρχει... για να φανταστείτε, προ ολίγου η θεία μου πήγε στην εκκλησία για να της "διαβάσουν" το καινούργιο της αυτοκίνητο...